Þegar vörur eru fluttar út á evrópskan markað þurfa þær að uppfylla ýmsar strangar reglur og staðla til að tryggja öryggi vöru og samræmi. Fyrir vörur eins og rafband eru eftirfarandi þættir reglugerða sérstaklega mikilvægir:
1. CE vottun
Skilgreining: CE-merkið (Conformite Europeene, European unity) er passinn til að komast inn á markað Evrópusambandsins, sem gefur til kynna að varan uppfylli viðeigandi lagaskilyrði Evrópusambandsins.
Gildissvið: Næstum allar vörur sem seldar eru á ESB markaði þurfa að fá CE vottun, sérstaklega rafbúnaður, vélbúnaður og persónuhlífar.
Hvernig á að fá það: Próf og mat er krafist í samræmi við kröfur viðkomandi tilskipana, sem geta falið í sér ferli eins og sjálfsyfirlýsingu, vottun frá þriðja aðila prófunarstofum o.fl.
2. RoHS tilskipun (tilskipun um takmörkun á hættulegum efnum)
Tilgangur: Að takmarka notkun ákveðinna hættulegra efna í raf- og rafeindabúnaði, svo sem blýi, kvikasilfri, kadmíum o.fl., til að draga úr skaða þessara efna á heilsu manna og umhverfi.
Viðeigandi vörur: Allur raf- og rafeindabúnaður, þar á meðal rafíhlutir sem kunna að vera í einangrunarbandi.
Samræmiskröfur: Framleiðendur þurfa að tryggja að vörur innihaldi ekkert eða aðeins mjög lítið magn af takmörkuðum efnum og að þeir gefi samsvarandi samræmisyfirlýsingu.
3. REACH reglugerð (skráning, mat, leyfisveitingar og takmarkanir á efnum)
Markmið: Að efla stjórnun efna til að vernda heilsu manna og umhverfið á sama tíma og stuðla að frjálsu flæði efna.
Hvað er fjallað um: REACH krefst þess að efnaframleiðendur og innflytjendur skrái efnin sem þeir framleiða og veiti öryggisupplýsingar um þessi efni.
Áhrif á fyrirtæki: Ef einangrunarbandið inniheldur kemísk efni sem þarf að skrá verða fyrirtæki að ljúka samsvarandi skráningarferli og tryggja að farið sé að kröfum REACH.
4. Kröfur um pökkun og merkingar
Upplýsingar um merkimiða: Varan verður að bera skýr auðkenni, þar á meðal en ekki takmarkað við vöruheiti, upplýsingar framleiðanda, viðvaranir, notkunarleiðbeiningar o.fl.
Tungumálakröfur: Upplýsingarnar á merkimiðanum ættu að vera á opinberu tungumáli markmarkaðarins til að tryggja að neytendur geti skilið þær.
Umhverfismerkingar: Sum lönd og svæði kunna að krefjast þess að vöruumbúðir séu með endurvinnslu eða umhverfismerkingar sem leiðbeina neytendum hvernig eigi að farga úrgangi.
5. Umhverfisvænar kröfur
Sjálfbærni: Evrópski markaðurinn hefur vaxandi eftirspurn eftir umhverfisvænum vörum sem hvetur til notkunar á endurnýjanlegum auðlindum og endurunnum efnum.
Kolefnisfótspor: Kolefnislosun við framleiðslu og flutning á vörum er einnig mikilvægur þáttur í að mæla umhverfisáhrif vöru.
6. Skattaeftirlit
Virðisaukaskattur (VSK): Vörur sem seldar eru innan ESB eru virðisaukaskattsskyldar og fyrirtæki þurfa að skrá virðisaukaskattsnúmer sitt á staðnum og skrá og greiða skatta á réttum tíma.
Útvíkkuð framleiðendaábyrgð (EPR): Í sumum löndum, eins og Þýskalandi og Frakklandi, á ákveðnum tegundum vara (svo sem umbúðaefni, rafeindaúrgang o.s.frv.), þurfa framleiðendur að axla ábyrgð á endurvinnslu og förgun.
7. ESB ábyrgur fyrir því að farið sé að
Tilnefndur ábyrgur aðili: Fyrir vörur sem bera CE-merkið þarf að vera aðili eða aðili innan Evrópusambandsins sem tengiliður fyrir vörusamræmi.
Einangrunarbandið sem flutt er út á evrópskan markað verður að uppfylla strönga eftirlitsstaðla, þar á meðal en ekki takmarkað við CE vottun, RoHS tilskipun, REACH reglugerðir og svo framvegis. Auk þess þarf að huga að kröfum um umbúðir og merkingar, umhverfisvænni og skattafylgni. Það að tryggja að vörur standist þessa staðla er ekki aðeins forsenda þess að komast inn á markaðinn heldur einnig merki um ábyrgð gagnvart neytendum. Framleiðendur ættu að fylgjast vel með nýjustu reglugerðarþróuninni í ESB og vinna með faglegum ráðgjafaraðilum til að tryggja hnökralausa innkomu vöru á evrópskan markað.
